“Se estás comigo, berra: arriba, arriba, arriba!”

Así chamaban á resistencia Fermín Muguruza e Aztlan Underground no tema “Son unha nación andante” e deste modo quería achegar ao caderno a atinada reflexión de Séchu Sende en resposta ao pesimismo no tema da lingua. Todos temos caído algunha vez nese estado de ánimo pusilánime e derrotista, non nos imos enganar, e por veces facemos terapias colectivas -deprimentes e improdutivas- alí onde nos convocan para falar disto. Terapias que non conducen a nada, que non procuran solucións nin unha catarse, que delatan un paso atrás e non precisamente -como diría o clásico- para coller pulo. Reproduzo o último trecho do texto de Séchu porque é o único perfil no que quero e debo verme reflectido, o único que ten que proxectarse aos ollos do alumnado:

Mas a energia que em muitos lugares da Galiza está a desenvolver muita gente em favor dum processo de comunicaçom em galego é muito mais intensa do que ás vezes podemos pensar. Penso.

Somos crític@s, rebeldes, exigentes, e, sobre todo, trabalhador@s.

Nestes momentos críticos para a nossa própría existéncia como povo… é umha prioridade cargar-nos de energia, falarmos da língua com humor, com seguridade e com vontade de cambiar o nosso presente, agora, e deixar de falar do futuro como se fossemos videntes ou, pior aínda, visionári@s.

E si, tenho a completa seguridade de que as cousas cámbiam. E de que depende de nós e da nossa força de trabalho persoal e social a intensidade da transformaçom.

A cuestiom nom é deter o processo de desgaleguizaçom. A clave é começar o processo social de galeguizaçom.

Alertemos, si, sobre o perigo. Mas construamos as soluçons.

Um processo que só se pode activar desde a cultura da participaçom.

Entre moit@s!

Aí quedan as palabras contra o pesimismo de Séchu, do que recomendo ler o texto enteiro. Para rematar, dicían naquela canción que me quedara gravada alá polo ano 99 e coa que comezaba este post de urxencia:

Son unha nación andante. As miñas raíces son profundas mais por momentos podes ver que os meus pés sangran porque eu estou xunguido sentimentalmente a un territorio, mais identifícome coa lingua. Díxoo Sarrionandía? Non, díxoo Pessoa, “a lingua portuguesa é a miña nación”. Porque eu propoño unha estratexia de resistencia simbólica á dominación lingüística, á posición estrutural na sociedade e, daquela, observo como senten o pánico á ruptura cultural (…) A miña actitude de resistencia é, ademais, un estado de alerta permanente. Son unha nación andante. Pecho a miña man e ergo o puño. Se estás comigo berra: Arriba! Arriba! arriba! Estou descolonizando a miña mente. Son unha nación andante.

Advertisements

Unha resposta a ““Se estás comigo, berra: arriba, arriba, arriba!”

  1. Pingback: III Seminario de Dinamización Lingüística no Ensino « Caderno de Lingua

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s